Je denkt toch niet werkelijk dat ik me dikke benen ga maken over jou, overpeinst ze met pruillippen op het strand. Echt niet; ‘hij is nooit op tijd dus waarom vandaag dan wel?’ Een beetje nerveus, dat is ze ondanks de smakelijk tintelende lentezon, zo veel te laat is hij nog nooit geweest. Ondertussen kabbelt de zee steeds meer richting eb, het strand wordt steeds breder en haar onrust eveneens.
Ver weg loeide voorheen al een sirene. ‘Toch niet voor hem’ , denkt ze opeens. Ze krijgt het warm, nu niet van de zonnestralen. Onrust maakt zich meester van haar gevoel, de rust die ze op het strand zoekt is nu helemaal zoek. Ze wil hem nog niet kwijt, ze wil hem nooit meer kwijt. Ze kan haar tranen bij deze gedachte al bijna niet meer bedwingen. Ze schrikt wakker uit haar weemoedige gedachte wanneer iemand op haar schouder wrijft.
Nee, dit is geen nieuwe Olympische sport maar dagelijkse beoefening voor heel veel mensen. Het is het in jezelf vechten tegen jezelf of juist tegen anderen of de loop van het leven. En waarom? Omdat je denkt dat je met dat zwaardvechten de gepasseerde gebeurtenis een nieuwe, minder pijnlijke wending kan geven. Of juist omdat je de waarheid niet onder ogen durft of wilt komen. Ik pas dit zwaardvechten ook met regelmaat toe, al doe ik mijn best om het zo veel mogelijk achterwege te laten.
En dat lukt me door het leven zo veel mogelijk te nemen zoals het is. Op de homepage van mijn website gebruik ik de metafoor met het weer: Het leven is als het weer. Het enige wat je zeker weet is dat je niet weet wanneer de zon schijnt en wanneer het gaat regenen. En dat hoeft ook niet. De paraplu die je kan helpen om je tegen de wisselvalligheid van het weer te beschermen bestaat uit 3 stappen:
[lees verder → ]
